روش کار
بیشتر پروژه های نرم افزاری از نقطه تمیز شروع نمی شوند. آن ها با کد به ارث رسیده، APIهای نامشخص، فشار تحویل، محدودیت های بک اند، یا محصولی شروع می شوند که از وضع فعلی خود بزرگ تر شده است. این فرایند از همان جا شروع می کند و مرحله به مرحله از ارزیابی، تثبیت، اجرا، و تحویل عبور می کند.
بهترین تناسب
ارزیابی
بیشتر کارهای نرم افزاری ارزشمند با محدودیت ها، سامانه های به ارث رسیده، رابط های نامشخص، deadlineها، و فشار عملیاتی آغاز می شوند. گام اول این است که روشن شود چه چیزی وجود دارد، چه چیزی شکننده است، چه چیزی باید حفظ شود، و چه چیزی مانع پیشرفت است.
تثبیت
سامانه های به ارث رسیده اغلب پیش از آنکه کار روی قابلیت جدید بتواند با امنیت سرعت بگیرد، نیاز دارند ریسک از آن ها برداشته شود. این می تواند به معنی پاک سازی بخش های شکننده، روشن کردن رابط ها، بهتر کردن مسیر استقرار، و کم کردن اصطکاک عملیاتی اطراف سامانه های زنده باشد.
ساخت
وقتی سامانه شناخته شد و ریسک روشن تر شد، مسیر اجرا را می توان صادقانه انتخاب کرد. این مسیر می تواند ساخت محصول جدید، سرویس های بک اند، پیاده سازی API، کار یکپارچه سازی، ابزار داخلی، یا تحویل موبایل متصل به بقیه سامانه باشد.
تحویل
کار فقط چون کد وجود دارد تمام نشده است. تحویل شامل شفافیت درباره آنچه ساخته شده، نحوه واگذاری یا پشتیبانی، نحوه مجوزدهی و مالکیت، و شکل کار یا نگهداری بعدی است.
گام بعدی
سامانه فعلی، مسئله تحویل، یا هدف محصول جدید را بیاورید. همین برای تعیین تناسب و محدوده گذاری فاز بعدی کافی است.